ما همیشه موقع امتحان ها گل می کاریم...امسال هم یکی از بزرگترین حماقت های عمرمون رو کردیم و ترم تابستونی بر داشتیم و هم اکنون مانند حیوانی نجیب در گل گیر کرده ایم.چند روز پیش امتحان میان ترم داشتیم و من هم رفته بودم پیش سپی که با هم درس بخونیم...۲ روز تمام با جزوه ها و کتاب ها ور رفتیم آخرش دیدیم هیچی که یاد نگرفتیم هیچ هر چی هم بلد بودیم فراموش کردیم.

روز قبل از امتحان بود که من و سپی زدیم به اون در و گفتیم بریم بیرون.بیرون رفتن منو سپی مراحل خاص خودش رو داره.مخصوصا که شب امتحان باشه.به اندازه ی عروسی یه فامیل درجه یک آرایش کردیم مو های هر دو مون هم بلوند و فرفریه.به بهترین حالت ممکن درست کردیم و سپی هم بعد از کلی جستجو کوتاه ترین مانتو ممکن رو از تو کمدش پیدا کرد دوتایی ایستادیم جلوی اینه که برای آخرین بار خودمون رو بررسی کنیم یه دفعه سپی مثل فشنگ پرید تو اتاق و دوباره در کمدشو باز کرد منو میگین این شکلی سپی چی شد؟مانتوت که خوب بود.

سپی:در برابر مانتو تو خیلی بلنده.

من: جدی؟

(من به جای مانتو به بلوز پوشیده بودم.از این بلوز هایی که یکم بلندن و خیلی ها این روز ها به جای مانتو می پوشن.خوراک خواهرای گشت ارشاد)

بعد نیم ساعت بالاخره سپی مانتو مورد نظر رو پیدا کرد و ما به سمت پارکینگ رهسپار شدیم.کفش ها پاشنه بلند مانتو ها کوتاه موها فرفری و روسری دور گردن به حالت افتاده سوار ماشین شدیم و پیش به سوی کافی شاپ همیشگی برای خوردن شیک.توی خیابون چن تا پلیس دیدیم و من به سپی گفتم: یادته وقتی بچه بودیم چه قدر پلیس دوست داشتیم ولی الان متنفرم از هر پلیس تو دنیاس .قبلا از دیدن پلیس احساس امنیت می کردم اما بعد از اتفاق هایی که بعد انتخابات افتاد از دیدن پلیس گوشتای تنم آب میشه...

و یه مدت طولانی مرور کردیم خاطرات خس و خاشاکیمون رو ...اون دفعه که داشتیم دستگیر میشدیم.هر بار که باتوم خوردیم چقدر خوشمزه بود و...

تو ماشین هم مدام داشتیم راجع به رابطه ی امتحان و والده ی مکرمه ی استاد صحبت می کردیم واز اون چیز هایی که خدا بهمون نداده تفدیم روح خواهر استاد می کدیم در همین موقع ها بود که حواس سپی پرت شد و بی توجه به حضور ۳ پلیس محترم چراغ قرمز قبل از مسجد قلهک رو رد کردو برادر پلیس خیلی مهربون! ما رو به سمت گوشه ی خیابون راهنمایی کرد.یه دفه دیدم سپی با وجود اون همه آرایش شد مثل کچ دیوار گفتم :حالا چراغ رو رد کردی.جریمه میکنه تموم میشه

گفت: نهههههههههههه الیییییییییییییی من هیچی مدارک با خودم نیاوردم.

-چی؟چرا؟

-کیفم رو عوض کردم مدارکم تو کیف قبلی جا موند

-گواهی نامه؟

-نه

-کارت ماشین؟

-نه.ندارم.هیچی ندارم

وسط همین گفتگو ها پلیس رسید(تا به حال پلیس که هیچ کلا مرد به این خوشگلی جیگری نازی و ...ندیده بودم ولی هرچی بود پلیس بود ما مجرم) 

پلیس:خانوم شما چراغ قرمز رو رد کردین گواهی نامه تون رو لطف کنین لطفا

سپی:ببخشید لطفا. چراغ زرد بود یه دفه قرمزشد اصلا حواسم نبود حالا این دفه رو ببخشید

پلیس:خانوم شما گواهی نامه رو لطف کنین آخه این که نمیشه.

سپی:حالا شما بزرگی کنین ببخشین

پلیس:کارت ماشین و گواهی نامه لطفا

از سپی اصرار و از پلیس تقاضای گواهی نامه و کارت ماشین.سپی در کیفش رو باز کرد که دنبال کارت بگرده پلیسه هم سرشو از پنجره کرده بود داخل و کم مونده بود یه ماچ هم بهمون بده.سپی در زیپ های مختلف کیفشو باز می کرد و می گفت الان میدم .هر زیپی هم که باز می شد از توش یه رنگ رژلب میزد بیرون پلیس محترم هم همچنان سرش تو کیف سپی بود.تا این که خسته شد و سرش رو از تو ماشین اورد بیرون وگفت خانم ینی شما هیچ مدارکی با خودتون نیاوردین؟

سپی:نمی دونم چه طور شده!کیفم رو عوض کردم مدارکم جا موندن...به خدا

پلیس:یعنی هیچ کارت شناسایی باهاتون نیست؟حد اقل یه کارت شناسایی معتبر بدین.کارت ملی ای چیزی

سپیرو به من:من به این میگم کیف مدارکم رو جا گذاشتم این از من کارت ملی می خواد

منم گفتم اشکال نداره سپی ما که خیلی شبیه همیم بذار من یه کارت بدم بده بهش (منو سپی خیلی شبیه همیم.خییییییلییییییییییی.همیشه خیلی ها فکر میکنن ما خواهریم یه حتی دوقلو!)

تو کیف من هم غیر از کارت دانشجویی چیزی نبود تا درش آوردم سپی کارتو ازم قاپید و داد به پلیس.

-آقا ببینین اینم یه کارت معتبر.به خدا ما دانشجوییم فردا امتحان داریم لطفا ببخشید.

(پلیس یه نگاهی به ما کرد فک کنم تو دلش داشت میگفت خدا رحم کرده فردا امتححان دارین وگر نه چه شکلی می اومدین بیرون)

-کارت دوستته؟اعتبارشم که تا آخر امسال بوده.

( نه خداییش دلم برای پلیس بی نوا سوخت.بععد از نیم ساعت که سپی یه کارت رو کرد کارت دانشججویی تاریخ گذشته ی دوستش بود)

پلیسه یه نگاه دقیق به کارت کرد و گفت متولد چندی؟۱۳۶۷؟یه سال هم که از دوست دختر حضرت نوح بزرگتری!حالا صبر کن تا من یه استعلام بگیرم و بعدش ماشین باید بره پارکینگ .

به این ترتیب دوباره سیل خواهش وتمنا های من و سپید شروع شد که ببخشیدو ماشین رو اینجا پارک می کنیم میریم میاریم مدارک رو...پلیس هم دید داریم حوصله اش رو سر می بریم و زره مفت میزنیم با بیسیمش و کارت دانشجویی بنده رفت اون سمت خیابوون.تا یک ربع قشنگ من و سپی رو با استرس و دلهره کاشت.بعد از چند دقیقه دیدیم داره اون سمت خیابون با دو سه تا پیر مرد حرف میزنه و بعدش همه با هم اومدن اینن سمتی که ما بودیم.یکی از پیر مردا شرو کرد به سخرانی که اره دخترا شما هم مثل دخترای منین و با پلیس صحبت کردیم این دفعه شما رو می بخشن ولی...

سپی دوید رفت طرف پلیس جوری که من احساس کردم الانه که سپی یه فرنچ کیس بگیره ازش به زور.وپلیس مهربان ما رو تا در ماشین همراهی کرد و بعدش گفت دخترا من درسته حضرت نوحم ولی خیلی از شماها بزرگتر نیستم و حواستون رو جمع کنین من اصلا هیچ وقت تماس نمی گرفتم که ماشین بره پارکینگ فقط میخواستم یه مدت اینجا باشین واسترس بکشین و کمی جلو تر مسجد قبا الان مرام عزا هست و خیابون شلوغه حواستون رو جمع کنین و...

(ننت استرس بکشه الهی!)

سوار ماشین شده بودیم پلیسه هنوز داشت لکچر ارائه میداد که من یادم اومد طرف گفته بود من از دوست دختر حضرت نوح ۱ سال بزرگترم بعدشم گفته بود خودش حضرت نوحه .به سختی از این ور ماشین خودی رو گش دادم اون ور ماشین سرمرو از پنجره سپی کردم بیرون گفتم: اقا یعنی دختر ها یه سال کوچیک تر از من دوست پسراشون سایز شمان الان؟

طرف از خنده مرد گفت :اره.مگه مشکلی داره؟

گفتم: نه خوش به حال دوست دختر حضرت نوح... 

کلی خندید و گفت دخترای خوبی باشین الانم که مدارک ندارین زود برین خونه خیلی تو خیابون شیطونی!نکنین نو اتوبان هم تا برسین خونه مواظب باشین که اگه هرکدوم دیگه از همکارای من بود بدون هیچ حرفی ماشین رو می خوابوند.

ما هم مثل دخترای خوب به حرفش گوش دادیم.چه پلیس مهربونی.چقدر ناز بود.عنک آفتابی ری بنش هم کلی دلمون رو برد.خدا خیرش بده الهیییییییییییییییییییییی.

 

نوشته شده در پنجشنبه هفتم مرداد 1389ساعت 14:55 توسط الی| |